PANITIKAN | Kung Wala sa Yakap

May mesa nga’t pagkain,
may bubong laban sa ulan,
pero kung tahimik ang hapag
at walang nagtatanong kung kamusta ako,
parang wala ring saysay ang lahat.
Dahil hindi tiyan ang gutom ko,
kundi puso kong nananabik
sa isang mainit na paglingon.

Oo, may sapatos ako, may baon, may laruan—
pero hindi ba’t higit pa ro’n ang kailangan ng bata?
Nasaan ang haplos na magpapakalma,
ang salitang “mahal kita”
na kahit minsan ay hindi ko pa nasilayan
sa mga labi niyo, Inay, Itay?

Malaki nga ang bahay,
pero bakit parang walang tahanan?
May kama nga sa gabi,
pero walang bisig na naghihintay.
Ano ang halaga ng ginhawa
kung wala namang yakap
na magpapaalalang ligtas ako,
na may uuwian akong pagmamahal?

Kahit puno ang bag ko,
walang laman ang damdamin.
Kahit may baon ako tuwing umaga,
umaalis pa rin akong hungkag.
At sa bawat katahimikan,
natuto akong huwag nang umasa,
na hindi lahat ng kasama
ay tunay na naririyan.

Sapagkat ang pagpapabaya
ay hindi lang kawalan ng bigay—
minsan ito’y presensya na malamig,
tinig na walang lambing,
mga matang hindi ako nakikita.
At sa pagitan ng presensya at pagkawala,
natutunan kong dalhin ang sugat na walang marka,
ang kirot na walang pangalan,
ang lungkot na walang nakapansin.
Dahil ang tunay na tahanan
ay hindi nasusukat sa bubong,
kundi sa yakap na sana’y nadama ko,
at sa salitang matagal ko nang
gustong marinig mula sa inyo:
Mahal kita, anak.