Lumaki kami na palaging nagsasabi ng “opo.” Tinuruan kaming igalang ang awtoridad, sumunod, at maging mapagpasalamat kahit palaging nabibigo ang mga sistema sa paligid namin. Sinabihan kaming ang pagtatanong ay “pasaway,” ang paghingi ng pananagutan ay istorbo, at ang pagprotekta sa sarili ay labag sa “normal.” Pero hanggang kailan tayo mananahimik habang unti-unti tayong nilulunod ng kawalan ng katarungan, kapabayaan, at korapsyon?
Ang aktibismo ay hindi rebellion. Ito ay pagtatanggol sa sarili at sa kinabukasan ng lahat ng kabataan. Ito ang paraan upang ipakita na hindi kami tanga o walang pakialam — kundi kabataang may karapatan, may dangal, at may tapang na ipaglaban ang dapat ipaglaban. Sa isang lipunan na palaging nagsasabi sa amin na manahimik, ang boses namin ang tanging sandata laban sa mga sistemang bumabalewala sa aming pangangailangan at karapatan.
Mula sa patuloy na pagtaas ng matrikula, kulang na silid-aralan, hanggang sa kakulangan ng guro at kagamitan sa paaralan, malinaw na kami ang unang nakakaalam kung saan pumapalya ang sistema. Mula sa mga ospital na kulang sa kagamitan hanggang sa kalsadang binabaha tuwing tag-ulan, ang kabataan ang unang nakararanas ng epekto ng kapabayaan. Kaya kami nagmamartsa, nagsusulat, at nagsasalita — hindi dahil gusto naming gulo, kundi dahil ito ang tanging paraan para ipaglaban ang karapatan naming mabuhay nang may dignidad.
Ngunit lipunan, gobyerno, at media ay madalas magbintang sa amin na kami ang problema. Tinatawag kaming “pasaway,” “radikal,” o “sobra ang reaksyon.” Pero ang pagtindig laban sa mali ay hindi kasalanan. Ito ay obligasyon. Ito ay paraan para ipakita sa lahat na ang kabataan ay hindi tahimik dahil gusto, kundi dahil wala nang ibang makapagsalita sa amin.
Kaya ang tanong ay hindi “bakit maingay ang kabataan?” kundi “bakit sira ang mga sistema na wala kaming ibang pagpipilian kundi lumaban?” Bakit kailangan naming ipagtanggol ang kinabukasan, karapatan, at dignidad namin sa bansa na dapat sana ay nagpoprotekta sa amin?
Ang aktibismo ay hindi laro. Hindi ito trend. Ito ay paninindigan. Ito ay laban para sa edukasyon, laban sa kawalang-katarungan, laban sa kapabayaan, laban sa sistemang palaging nakalimot sa kabataan. Nagsasalita kami, nag-oorganisa kami, at lumalaban kami dahil ito ang tanging paraan para mabago ang lipunang ito. Lumaki kami na nagsasabi ng “opo,” pero ngayon natututo kaming magsabi ng “tama na.”
Kung hindi kami sisigaw, sino ang magsasalita para sa kabataan? Kung hindi kami kikilos, sino ang magtuturo sa pamahalaan na ang aming buhay at kinabukasan ay hindi biro? Ang aktibismo ay hindi rebellion. Ito ay karapatan, kaligtasan, at laban na dapat ipaglaban ng bawat kabataang Pilipino.
Ang aktibismo ay hindi rebellion. Ito ay pagtatanggol sa sarili at sa kinabukasan ng lahat ng kabataan. Ito ang paraan upang ipakita na hindi kami tanga o walang pakialam — kundi kabataang may karapatan, may dangal, at may tapang na ipaglaban ang dapat ipaglaban. Sa isang lipunan na palaging nagsasabi sa amin na manahimik, ang boses namin ang tanging sandata laban sa mga sistemang bumabalewala sa aming pangangailangan at karapatan.
Mula sa patuloy na pagtaas ng matrikula, kulang na silid-aralan, hanggang sa kakulangan ng guro at kagamitan sa paaralan, malinaw na kami ang unang nakakaalam kung saan pumapalya ang sistema. Mula sa mga ospital na kulang sa kagamitan hanggang sa kalsadang binabaha tuwing tag-ulan, ang kabataan ang unang nakararanas ng epekto ng kapabayaan. Kaya kami nagmamartsa, nagsusulat, at nagsasalita — hindi dahil gusto naming gulo, kundi dahil ito ang tanging paraan para ipaglaban ang karapatan naming mabuhay nang may dignidad.
Ngunit lipunan, gobyerno, at media ay madalas magbintang sa amin na kami ang problema. Tinatawag kaming “pasaway,” “radikal,” o “sobra ang reaksyon.” Pero ang pagtindig laban sa mali ay hindi kasalanan. Ito ay obligasyon. Ito ay paraan para ipakita sa lahat na ang kabataan ay hindi tahimik dahil gusto, kundi dahil wala nang ibang makapagsalita sa amin.
Kaya ang tanong ay hindi “bakit maingay ang kabataan?” kundi “bakit sira ang mga sistema na wala kaming ibang pagpipilian kundi lumaban?” Bakit kailangan naming ipagtanggol ang kinabukasan, karapatan, at dignidad namin sa bansa na dapat sana ay nagpoprotekta sa amin?
Ang aktibismo ay hindi laro. Hindi ito trend. Ito ay paninindigan. Ito ay laban para sa edukasyon, laban sa kawalang-katarungan, laban sa kapabayaan, laban sa sistemang palaging nakalimot sa kabataan. Nagsasalita kami, nag-oorganisa kami, at lumalaban kami dahil ito ang tanging paraan para mabago ang lipunang ito. Lumaki kami na nagsasabi ng “opo,” pero ngayon natututo kaming magsabi ng “tama na.”
Kung hindi kami sisigaw, sino ang magsasalita para sa kabataan? Kung hindi kami kikilos, sino ang magtuturo sa pamahalaan na ang aming buhay at kinabukasan ay hindi biro? Ang aktibismo ay hindi rebellion. Ito ay karapatan, kaligtasan, at laban na dapat ipaglaban ng bawat kabataang Pilipino.
L
Written by Lia Abellana (Faylicity), Insight PH
Lia Abellana (Faylicity), Insight PH is a dedicated campus journalist and contributor. Their insightful writing sparks meaningful conversations and keeps the community informed.
